Adembenemend Alpujarras

De tweede dag vanuit Guadix staat helemaal in het teken van Las Alpujarras. Deze adembenemend mooie bergketen situeert zich in het zuidelijk gedeelte van de Sierra Nevada. De voorbije dagen doorkruisten we bij het eind van elke dag een stukje Oosten van de Alpujarras, in en om het piepkleine bergdorpje Ohanes. Vandaag staat de ganse rit in het teken van het Westelijk en centraal gelegen gedeelte van de Alpujarra.

Capileira

Vanuit het nabij Guadix gelegen La Calahorra trekt de A-337 een kaarsrechte streep dwars door de Sierra Nevada. Het is de enige rechtstreekse toegang tot het zuidelijk gedeelte van dit prachtig Natuurpark. Op die manier vinden we snel toegang tot La Alpujarra, die we met een enorme lus van Oost naar West en weer terug doorkruisen. In het tweede gedeelte doen we de hoogst gelegen bergdorpjes van de Sierra Nevada aan: Pampaneira, Bubion en Capileira. In het eerste van deze bergdorpjes houden we wat uitgebreider halt en ontmoeten er wandelfanaten uit Lier. Voor wie plezier en ontspanning vindt met bergwandelschoenen aan, is Las Alpujarras het absolute Walhalla.

Maar ook motorrijders en eenieder met een oog en een hart voor Natuurpracht zijn Las Alpujarras de parel van Andalusië. We beleefden er - alweer - een heerlijke dag vandaag en genoten van elke kilometer, elke bocht, elk vergezicht ... Je krijgt simpelweg geen genoeg van deze bijzondere bergstreek. Geen wonder dat het woord 'weerkeren' alsmaar vaker valt in Lorejasse-kringen ;-)

 

Once Upon A Time in Cabo de Gata

Het natuurgebied Cabo de Gata en de bijhorende bergketen Sierra de Gata vormen het warmste en het droogste gebied van Spanje (2OO mm regenval gemiddeld per jaar). Dit resulteert in een woestijngebied met bijhorende waaiervormige palmen en vulkanische rotsformaties met okerkleurige steile rotsen.

Vanuit ons grotje in Guadix is het een heel eind Zuid-Oostwaarts naar het meest Zuidelijke punt van Spanje, treffend gesymboliseerd door de Faro de Cabo de Gata (vuurtoren van Cabo de Gata). Na nog geen 100 km passeren we Tabernas alwaar de Hollywood Industrie in het woestijnlandschap de uitgelezen plek zag voor het inblikken van een reeks epische westerns-klassiekers. We laten Mini Hollywood letterlijk links liggen en opteren voor een bezoek aan Texas Hollywood: thuishaven voor de filmset van Once Upon A Time in the West met de onvergetelijke Charles Bronson, Henry Fonda en Claudia Cardinale. Zo beklijvend deze alfa onder alle Westerns nog steeds is, zo pover zijn de restanten van het decor van deze legendarische filmparel. We herkennen weliswaar meerdere gebouwen en spots uit de film maar zijn toch behoorlijk teleurgesteld in de aftandse treurige staat van deze site. Evenmin vinden de Spaanse uitbaters een spatje creativiteit of originaliteit in de uitbating ervan: bijna 20 euro inkomgeld dokken voor een wandeling a l' improvisatie doorheen de vervallen site en voor wie wil een cancanshow en gratis rit in de huifkar?! Nee, dank u. We besluiten al snel ons stalen ros op te zadelen voor een ronkende galop Oostwaarts.

Met een wijde boog Noordwaarts glijden we van bocht tot bocht wiegend doorheen de Sierra de Alhamilla tot Nijar, een pittoresk wit stadje in Zuid-Oost-Spanje. Dit is weer Andalusië ten top: heerlijk warm weer, het ruige, dorre, boeiende landschap dat nimmer verveelt en de zalige wiegende wegen erdoorheen over perfect asfalt.
Een uurtje verder Zuidwaarts bereiken we het eindpunt van het natuurpark Cabo de Gata: de vuurtoren dit het meest zuid(oost)elijke punt markeert. Deze plek ademt rust en stilte, de schier oneindige witte stranden op weg naar de vuurtoren zijn beschermd natuurgebied en aldus maagdelijk intact. Van naast de vuurtoren kijken we zo ver het oog reikt over de azuurblauwe heerlijk heldere Middellandse Zee. Land aan de overkant kunnen we vandaag niet ontwaren; anders zouden we van hieruit op het grensgebied tussen Marokko en Libië gekeken hebben. 

De terugreis naar Guadix passen we a la minute aan voor een aanvankelijk hoofdzakelijk Westwaartse doorsteek, om zo via Ragor Noordoostwaarts richting Ohanes opnieuw een adembenemend stukje Alpujarras te ontdekken. It doesn't het better than this in all Europe - woorden schieten tekort, beelden spreken voor zich. Het doet in zekere zin denken aan een mini-versie van de Transfagarasan in Roemenië met een infrastructurele upgrade wat het wegdek betreft ;-)

Eens binnen in ons grotje in Guadix wachten frisse pils en de beste bolognaise van het Westelijk halfrond, lorejassen-gewijs letterlijk en figuurlijk bekokstoofd ;-)  De met heerlijk eten, drank en muziek overgoten avond glijdt naadloos over in de nacht en het Leven is goed. Héél goed...

 

Op naar de grot

Via de professionele vervoersservice van motomove.nl pikken we vrijdagmorgen de moto's op. Het eerste gedeelte van de reis situeert zich in het Oosten van Andalusië. Als uitvalsbasis kiezen we voor een grotwoning in Guadix (regio Granada). Vandaag staat in het teken van de verplaatsing naar Guadix. Uiteraard kiezen we niet voor de korte of snelste route naar de regio van Granada maar combineren we de Oostelijke kustweg met een korte diagonale doortocht door de Sierra de la Contraviesa en door het Oostelijk gedeelte van de Alpujarras.

De eerste halte staat in het teken van het obligate ontbijt en situeert zich luttele tientallen kilometers oostwaarts van Malaga. Op een desolaat strandterras schuiven we als enige klanten aan voor coffee americano con latte en een snelle hap. Van hier af gaat het verder Oostwaarts langs de kustweg. De Oostkant van Malaga is de minst bekende en aldus minst toeristische; stadjes als Nerja, Calahonda of Motril spreken nu eenmaal veel minder tot de verbeelding dan Marbella, Estepona of Torremolinos. Maar de stilte en rust die we hier vinden spreekt ons nu eenmaal veel meer aan...


Eens voorbij Motril kiezen we voor ons persoonlijk motor-Walhalla: het hooggebergte. Noordwaarts steken we door naar de Sierra Nevada. We maken een ommetje doorheen de Sierra de la Contraviesa; compleet onbekend en onbemind. Maar o zo onterecht! De A1175-slingerweg naar het meer Embalse de Beninar is een Hoogmis in de Kerk van de Motorgoden: perfect asfalt, heerlijk in oneindige smalle, lange, steile, vlakke, blinde en doorkijkbochten gegoten. Over het gehele traject kruist welgeteld een auto ons pad en dus hebben we de gehele breedte van het overigens doorgaans bijna beklemmend smalle bergpad ter onzer beschikking.

Na een frisse pils om te bekomen van deze onverwachte super meevaller trekken we verder Noordwaarts, waar we vanaf Laujar de Andarrax noordoostwaarts richting Ohanes door de Alpujarras scheuren. Dit beklijvend mooie gebergte is de parel van de Sierra Nevada en de eerste kennismaking blaast ons meteen van onze sokken: heerlijke perfecte motorwegen door een rauw en dor maar magisch mooi decor. Hier lusten we (veel) meer van en dat zal de volgende dagen niet uitblijven...

Moto's op het terras van ons grotje

Even later ruilen we de motorhelm in voor de oerknots van de primitieve holbewoner als we in Guadix onze intrek nemen in een heuse grotwoning ;-)

 

Malaga City

Malaga is niet de meest magische parel der Spaanse steden, toegegeven. Er valt meer cultuur en historiek te rapen in vele steden in diverse uithoeken van dit fantastische land.
Maar Malaga is wél de ideale poort naar Andalusië; allicht de meest interessante en boeiende streek die Spanje rijk is. En bovendien ademt Malaga net als elke stad van dit land die ontwapenend charmante mediterrane sfeer en herbergt ze meer dan een handvol mooie en uitermate gezellige plekjes, perkjes en terrasjes.
En dus is Malaga de spits van deze Andalusië-reis ten volle waard. Met een even rustige als interessante en ontwapenende stadswandeling bouwen we een mentale brug tussen de hectiek van het thuisland waarvan we in het holst van de nacht wegvluchtten, en de rauwe natuurpracht die we vanop de motor vanaf de dageraad van morgen tot ons nemen.
Vanaf de Plaza de Mercedes trekken we richting het oude stadscentrum, waarna we tenslotte even het nieuwe ietwat mondaine Malaga aan de baai te verkennen. Het geboortehuis van Picasso staat als een hoekpilaar trots de Plaza de Mercedes vorm en karakter te geven en wordt er geflankeerd door de taberna de Bruselas: een taverne met leuke Belgische bieren op de kaart en naar ons aanvoelen aldus een must voor fiere Belgen als wij ;-)



Pal na de Plaza de Mercedes houden we halt in El Pimpi; de oudste tapasbar van Malaga. We schuiven er aan op het imposante terras met tientallen tafels, bediend door een wijde schare aan net uitgedoste - 'gepimpte' - garçons en serveersters. De binneninrichting van El Pimpi is smaakvol en de Wall of Fame springt meteen in het oog als een stille getuige van de rijke historiek van deze geroemde eettent. Maar de kwaliteit van de tapas kan ons nauwelijks bekoren: haastwerk op het ritme van de toeristenwaanzin... Gelukkig vinden we later op ons parcours in de minder bekende en door toeristen minder gefrequenteerde uithoeken van de binnenstad wel onze gading: Rinconcito d'gustar zit verscholen in een piepklein zijstraatje van de Calle San Juan, waar kleine authentieke shopjes en tapastentjes thuis zijn. Tip van de week: proef er de gnocchi; je vindt er in gans pastaland bij uitstek Italië geen betere.
Malaga is niet alleen de ideale toegangspoort tot Andalusië, deze stad verkennen is tevens de beste mentale massage tussen thuis- en vakantiemodus. Andalusië, here we come!