vrijdag 18 oktober 2019

Andalucia again...

Driewerf helaas voor alle Portugezen maar alle charmes van hun land ten spijt kan het de vergelijking met Andalusië niet doorstaan. De eeuwige olijfboomvelden, het dorre landschap met de grillige rotsformaties, bergwegen kronkelend in oneindige bochten, uitdeinende Meren en her en der wat witte dorpjes eroverheen geplakt. Eens je hier gepasseerd bent, kom je er gegarandeerd terug. En al doe je dan deels dezelfde streken en wegen aan, de betovering blijft.

Onze eerste dag in Alora leverde trips naar wel gekozen plekken met een Lorejassen-verleden. Twee jaar geleden passeerden we langs het rotslandschap El Torcal, net onder Antequera. Toen ontbrak het ons aan tijd en ruimte voor een uitgebreid bezoek, tijdens onze doorsteek van Guadix aan de Sierra Nevada naar El Gastor in de Sierra de Grazelema. Vandaag maken we dat gemis goed door tot diep het rotslandschap El Torcal in te trekken. Ook het Meer van Almogia en de Romeinse brug Puenta Romana Las Palomas passeren de revue.

Anderen toeren uit nostalgie langsheen de unieke wandelweg Caminito del Rey en eindigen even verderop in Ardales met een stevige Mediterraanse schotel of ... een paar pantoffels.

Waar je je hier ook waagt of draait, het landschap verveelt nooit en is immer inspirerend en ontwapenend mooi. We kijken al uit naar wat morgen brengt.
Antequera
Uitkijk op weg naar El Torcal


Kawa @ El Torcal
El Torcal


Puenta Romana de Las Palomas
Lorejas @ El Torcal
Embalce de Guadalhorce

Caminito del Rey

verkeersdrukte in Andalusië
Embalce de Guadalhorce

Ai Ai Ai ....

drie Lorejassen 's morgens

een Lorejas 's middags

witte dorpjes typeren Andalusië

Het Meer nabij Almogia

Lekker weertje

Puenta Romana de Las Palomas

Puenta Romana de Las Palomas
dirt road in het dorre landschap

Puenta Romana de Las Palomas
Kawa @ El Torcal
 

El Torcal
El Torcal


Kawa @ El Torcal

Kawa & BMW @ El Torcal


woensdag 16 oktober 2019

Glijdend door de Alentejo


Na passages langsheen de ontwapenend mooie Praia's van de Zuid- en Westkust van de Algarve trekken we vandaag vanuit thuishaven Odemira Noord- en Oostwaarts het binnenland van de Alentejo in. Onze kompanen Willy & Herman blazen in dezelfde richting de aftocht: zij maken van de doorsteek naar Alora (Andalusië) een tweedaagse en richten zich vandaag op een eindbestemming net boven Sevilla (halverwege tussen Odemira (Portugal) en Alora (Spanje).

De Alentejo doet in vele opzichten aan Toscane denken. Het glooiende landschap, de olijf- en sobreirobomen als groene bakens te midden de bleke hooivelden, met een vleug magie in de vorm van een penseeltrek oker over het weidse landschap. Alles oogt er zacht en gedoseerd. De zon is mild; ze mokert geen hitte maar masseert liefdevol 25 graden aangename warmte in je huid. De Alentejo is nergens vlak maar piekt op topt evenmin; de lichte heuvels lijken in het landschap gestreeld. Je toert of rijdt niet door deze streek, je glijdt er naadloos doorheen. De Alentejo is zonder meer vintage Toscane, al kan ze in schoonheid de vergelijking met het origineel niet doorstaan. Daar staat tegenover dat de badjas Toerisme aan de Praia's van de Algarve is afgelegd en de weidse pracht hier nog de rust ademt die er zo eigen aan is.

De Alentejo doet in vele opzichten aan Toscane denken


Onze tocht leidt Noordwaarts aanvankelijk tot kustplaats Sines, de geboortestad van Vasco da Gama. Van daaruit trekken we Oostwaarts en houden halt in Santiago de Cacem bij de ruïnes van het kasteel op de top van een heuvel, 15 kilometer landinwaarts van de haven van Sines. De burcht werd in de 8ste tot 10de eeuw gebouwd door Moren. Vandaag doen de tot beschermd monument verklaarde ruïnes dienst als thuishaven voor begraafplaats en park van Santiago de Cacem.
Verder landinwaarts glijden we de Alentejo door tot Beja en maken van daar terug een lus over het gezellige Ourique naar thuishaven Odemira. 

Maar de leukste verrassing van de dag was - zoals dat wel vaker het geval is - de onvoorziene, niet geplande, bonus: Vila Nova de Milfontes, halverwege tussen Odemira en Sines. Onontgonnen gebied voor buitenlandse toeristen, gekoesterde parel onder Portugezen uit de Alentejo regio. Wilde, desolate stranden, een labyrint van nauwe kasseien-steegjes langs betoverend synchrone wit-blauwe gebouwen en prachtige vergezichten over de Rio Mira. Authentiek Portugeser vind je haast niet.

Intussen bereiken ons euforische signalen vanuit Spanje waar twee Lorejassen op hun bestemming zijn gearriveerd. Morgen wacht het weerzien in Alora...

Meeuwen zat aan de vissershaven van Sines
motar rust uit in tuin ;-)
burcht Santiago de Cacem

burcht Santiago de Cacem

burcht Santiago de Cacem


Ourique
We voelden ons meteen thuis in Ourique



Vila Nova de Milfontes

Vila Nova de Milfontes


Vila Nova de Milfontes

Vila Nova de Milfontes

Vila Nova de Milfontes

Vila Nova de Milfontes


Mooie tochten door de Algarve

Na een regenrijke maandag in het teken van schuilen, slapen, socialiseren (met de Belgische buurman Lodewijk aka Luis) en het rippen van verse mandarijntjes (die uiteindelijk in de buidel van Luis belandden), trekken we er deze zonnige dinsdag in dubbel-duovoud op uit.
Twee Lorejassen trekken landinwaarts richting het Stuwmeer Albufeira de Barragem de Santa Clara voor een lokale rit die hen verder leidt langs nabij gelegen dorpen, eindigend in thuishaven Odemira waar enige kunst- en gastronomische prospectie wordt verricht.
Het andere olijke duo rijdt Zuidwaarts door de bossen van de Noordelijke Algarve richting Monchique waar de heerlijke Serra de Monchique helemaal verreden wordt. Over het glinsterend asfalt slingert de weg helemaal naar boven, tot op de top van de Serra de Monchique vanwaar zich een adembenemend zicht ontvouwt op de Zuid- en Westkust van Portugal. Het geeft ons meteen een glimp op de route en de kusten die beneden op ons wachten. De Zuidkusten van Portugal kennen even later geen geheimen meer voor de Lorejassen: na het Oostelijk gedeelte ervan verkend te hebben bij de intrede in Portugal enkele dagen geleden, wordt nu de ganse kustlijn vanaf Portimao westwaarts tot Cabo de Sao Vicente aangedaan. Het levert evenveel mooie kiekjes als romantische stranden, die zich laten vertalen in ontelbare variaties van grillige rotsstructuren langs en voor de kustlijn. Cabo de Sao Vicente oogt en voelt even majestueus als haar historische betekenis rijk is. Dit meest Zuidwestelijke punt van Europa was gedurende vele eeuwen voor alle inwoners van dit oude continent het Einde van de Wereld; en sinds Christoffel Columbus en Vasco da Gama er van wal staken de Poort naar de Nieuwe Wereld.
Morgen opent voor het andere Lorejassen-duo de Poort naar Spanje daar zij aanstalten maken Portugal een dag vroeger dan voorzien te verlaten, om zo over kleine wegen door rijke streken in een dubbele episode de oversteek naar het Spaanse Alora te maken.
Wordt vervolgd.

zeldzame selfie aan de Portugese Zuidkust
Kawa @ Serra Monchique

Kawa @ the top of the Serra Monchique
Berragem de Santa Ana
Topfotograaf aan het werk

Een van de zovele Praia's van de Algarve


Bikers @ the praia's
Relaxen aan het onderste puntje van Europa


 

Cabo de Sao Vicente

Cabo de Sao Vicente

Cabo de Sao Vicente
Epische foto @ Cabo de Sao Vicente

Westkust Algarve @ Odeceixe

Kawa @ Odeceixe


Western tonel Beach 
 

Teamin' up with new friends
Natuurpracht @ Odemira 



 


Wildstar @ Embalse

Wildstar en wildeman @ Embalse

Hier deed een Lorejas bijna een schijtschijnbeweging...


The Horse on the Ride ...

 



filosofische Lorejas-boodschap

Belgische buur @ Odemira